Reis naar Kharagauli

Gisteren een lange reis: van Haarlem naar Dortmund in 4 uur, met de auto. Aantal kleine files maar verder goed; en tijd om bij te praten met Sjoerd. 
Op het vliegveld puzzelen met de P, de bus en het inchecken; en een 'wat is wel vloeibaar en wat niet'- discussie bij de bagagecheck. Een vlucht van 4 uur, met de knieën tegen de stoel ervoor.. , half dommelend, een baby die er moeite mee heeft, lang huilt, en die ik het liefst zou troosten. 
Ook valt er iemand flauw met veel consternatie er omheen.  
Locale tijd: 00.30 aankomst in Kutaisi. Een splinternieuwe vluchthaven. Shota en Beqa (Ana’s man) staan te wachten. 
Het is ongeveer een uur rijden naar Kharagauli. De nieuwe weg (die was 4 jaar geleden in aanbouw) is af. De Chinezen hebben hier in geïnvesteerd. Hel verlicht (zichtbaar vanaf de maan ws!) en spiegelglad racen we door. Pas in Kharagauli is de weg weer ouderwets kuilig. Handig - zeker. Maar niet romantisch meer (geen warm brood-, potten-, enz verkoop langs de weg; niet door dorpjes). 
Aangekomen wachten Gela, Ana en Sophio ons op. We omhelzen en proosten met zoete cognac. Geen lange gesprekken- wel even de nieuwe wc bewonderd (binnen!) en ik krijg de kamer meteen boven aan de trap, want dat is de enige die op slot kan.
Heel koud, maar ik heb dubbele zware dekens. Het is 0.300 u. Welterusten 😴.