Terug naar huis

Wéér slecht geslapen door Russen. Dit keer ging een stel 's nachts om 3 uur iets koken, in de keuken. Heen en weer geloop, hard praten, enz. Ik dus weer, met m'n witte haar en zwarte pyama er naar toe (ik krijg nog een naam hier): of ze ajb stiller konden doen. Ze keken echt of ik iets heel raars vroeg: "Why?". De man van het stel leek een soort Andrew Tate, breed, met baard. Toen werd ik toch boos. Ja, omdat je iedereen wakker maakt, potverdorie. Daarna natuurlijk niet meer inslapen. En weer vroeg wakker, ver vóór de wekker. Aangekleed om 6.30 u aan een kop koffie. Zin om ook hard te doen. Maar nee natuurlijk, we fluisteren af en toe iets naar elkaar. Om 7 uur wegrijden. .Het regent. Geen top te zien: de wolken hangen laag tot diep in het dal. De weg nat. Stenen. Shota slalomt weer. Glimmende rotsen. Ook weer mooi.

Na een paar ingespannen uren, en een snelle kop koffie bij een café-tje met hurkwc-huisje, zijn we Svaneti en de hoge Kaukasus uit. Google maps geeft een binnendoor-route dit keer. Dus nog een mooie afsluiting: naar buiten kijkend weer de bekende beelden van koeien, varkens (wat zien die er toch goed uit!), paarden, blaffende of bedelende honden, mensen die bezig zijn. Huizen, meest oud, sommigen goed uitziend, ook leegstaande panden. Dorpen, een enkele grotere plaats. Lunch (kaashomp, brood scheuren en een cognacje) naast een leeg pand, vlak aan de weg. Gek om dan ineens op een modern vliegveld te staan. Zonder overgang. Een snelle drop-off: wat stram de auto uit na 6,5 uur, een hug met Shota, en dan echt goede koffie drinken weer eens. Ik voel de weemoed opkomen.

De security is dit keer minder streng. De vlucht is op tijd, en even krap als heen. Vliegen tussen 2 sterk verschillende werelden voelt altijd als een 'niemandsland' maar dan meer als 'niemandstijd'. Ik zal Georgië missen. Ik zal Sjoerds gezelschap en voor mij zorgen, missen. Zijn 'afscheid van Georgië en Kharagauli' (denkt hij zelf),  betekent dat voor mij ook een afscheid ? Dat wil ik (nog) niet ! Ga ik nog eens? En met wie dan? Stijf en moe rollen we het vliegtuig uit: er wordt nog een man verwijderd (Geen pas? Crimineel? Geen idee en er wordt niets over gezegd. De rij is lang, ook voor de Europese paspoorten. En bij de uitgang worden we er uit gepikt door een officieel uitziende douanebeambte, die info wil over onze cognac en slof in de Tax-free gekocht. Onze bagage wordt weer gescand. Hè? Wij? Waarom? 'hij doet gewoon zijn werk', zegt Sj. 

Het laatste stuk: het 3e deel van de reis is de auto: Dortmund > Haarlem. Omdat het zaterdagavond is, is het veel rustiger op de weg. Heen kostte het ons 4 uur; terug 3. Om 22.30 ben ik thuis. Het is heel fijn dat Roos en Jacob nog FaceTimeden (onderweg in Georgië) om te zeggen dat ze voor mij/ons zullen koken zondag. Ik heb ook geliefden, ook al is het geen partner!  Ik rommel wat, neem een borrel en val dan zo'n beetje om. Heerlijk geslapen :)