Route Imereti

Het schoolbezoek (Engelse les van Marika, op school Nr 2) gaat niet door. Jammer. Wel geholpen met ontbijt maken: pannenkoeken, en gezelligheid met de dames (Sopho, Ana en Yioana). Sopho houdt van me, zegt Ana. Misschien omdat ik haar dieetprobleem zo goed snap. Ik krijg koffie zodra Gela de koeien gemolken heeft 😁. Ik heb een fijn gesprek met Sjoerd waarin ik o.a. uitleg hoe ik het de afgelopen jaren heb gedaan om me hier, zo, te voelen, en dit te kunnen. Natuurlijk was er de Verschrikkelijke Ria, die steeds al stookte. Het diepe dal waar ik door ben gegaan.. Maar ook de keuze die ik op een gegeven moment maakte, in mijn hoofd. Ik stond op een splitsing en heb bewust gekozen:  niet de weg van blijven hangen of bitter raken (ik ken een aantal negatieve voorbeelden daarvan), maar de andere weg: die van: tel je zegeningen, koester de goede kanten en momenten van de relatie, en weet dat die ook niet alleen maar goed voor jou was, en dáár wilde ik heen. Die weg. En dat is gelukt. Sjoerd vindt dat knap. Maar ja, mijn basis is een stuk sterker dan de zijne. 
We zijn erg blij om hier te zijn en hoe het met ons gaat hier. 
Nou, en dan op pad. Oorspronkelijk met Shota en Sjoerd, maar uiteindelijk gaan we met de hele familie, in 2 auto’s. Ik zit eerst voor naast Shota, en later achterin, gezellig geklemd naast Ana en Yoana (in kindstoeltje).

We rijden snel noord-oostwaarts en gaan dan een onverharde weg op.. kuilen en bulten, steil(..!) en scherpe bochten. Er staat Tushetimuziek op. En komen uit, op een top van een berg, bij een kapelletje; achter de volgende berg ligt het geboortedorp van Gela. We lopen 3x om de kerk want dat hoort zo volgens Ana. Een stukje klimmen vinden Sj en ik toch te eng: we keren terug. Ana ook. Gela loopt door.

Hierna volgt de 2e stop: de ‘cottage’ van Shota. Hij heeft dit op grond van Gela zelf gebouwd in 6-7 jaar. Een soort cabin in tentvorm, op palen en alles is er: kachel, medicijnkastje, isolatie (purschuim), boeken, vuurplaats, hoog boven het dal. Een geweldig uitzicht. We zien een deel van het dorp diep beneden, aan het riviertje, op de tegenoverliggende helling. Gela liep vroeger een uur naar school: nr beneden, en dan weer naar boven over de rivier. Hij verhuisde naar Kharagauli toen hij 10 was. We zingen wat, eten wat, plassen op t houten wc-huisje. Ik vlecht een madeliefkransje voor Yoana en bouw een steenmannetje van 11 stenen. 

Weer de auto in: over kleine weggetjes naar Ubisa, waar de kerk staat van het trouwen van Levan en Qeti. Uit 4e of 6e eeuw, Ana weet dat niet precies. Versleten oude fresco’s- het is echt prachtig. Wij waren er, met Slavuj (2017?).

Terugrijdend nr Kharagauli; hoog boven het dal waar dat ligt, zien we ineens een witte toppenrange met de Mount Samezkhavario als hoogste met een flinke hoed van sneeuw. Schitterend!! 
Yoana slaapt, en we rijden nu Kharagauli binnen. Net als ik aangeef graag te willen douchen en m'n haren wassen, worden we verwacht bij een overbuurvrouw: “voor wat  xinkali”. Okay, als dat dan moet. Shota gaat eerst naar zijn bijen kijken, en komt later. Wij er heen… Ia Mezobeli (buurvrouw) noemen ze haar. Het is een enorm drukke vrouw, met een te luide stem. Er staat een overvolle tafel gedekt. Ze fladdert om ons heen van opwinding en roept hoeveel ze van ons houdt. Ze schuift ongevraagd eten op ons bord (teken van Imereti-vriendschap, zegt Ana), maar okay: ze heeft geweldig gekookt. De kaas, de khatchapuri, de kip, vis, salade.. het is allemaal heerlijk. Plus twee grote bladen met xinkali uit het dorp gehaald.. pfff. Bier, wijn, cognac… cola en tarragon-prik.. we zitten met de hele familie en doen ons best, hoewel haar gedrag op de lachspieren werkt.

Nu in alle stilte bij de gaskachel binnen, de belevenissen opschrijven. Ik ben afhankelijk van (soms haperende) wifi - dus als het lukt, meteen de social media induiken.