Ushguli

De Russen (medegasten) deden redelijk zachtjes en gingen gelukkig op tijd naar bed. Dit hotel is nogal gehorig. We ontbijten uitgebreid met dit keer ook boekweit, wrongel, romige yoghurt, kaasrolletjes, gebakken ei. 
We hadden overlegd hoe we het voor elkaar zouden krijgen om Shota zich niet verplicht te laten voelen. Hij wil het ons nl zó naar de zin maken en voelt zich denk ik verantwoordelijk, dat wij het fijn hebben. En voor dit soort onderwerpen schiet zijn Engels, ons Georgisch en ook Google Translate te kort. We bieden hem dus keuzes: zodat hij niet kan zeggen:”what you want”. We kwamen er gisteravond goed uit: wij on tour met busje naar Ushguli (helaas geen nabijgelegen gletsjer: er ligt teveel sneeuw) en hij gaat zijn eigen gang. Hij als natuurbeheerder, jong en met een superconditie kan hier veel zien en doen.

Wij intussen met een excursie mee: Delicata 4-wheeldrive met 6 gasten naar Ushguli. Ushguli ligt weer een km of 45 dieper de bergen in. Het zou het hoogst bewoonde dorp in Europa zijn: 2200 meter. De weg valt reuze mee: ook vernieuwd! Ik heb niet zoveel woorden om te beschrijven wat ik heb gezien, maar de natuur is adembenemend en Ushguli (eigenlijk een paar buurtschappen aan elkaar) met z’n wacht-/verdedigingstorens (Kosjki: oudste is uit de 9e eeuw) in de sneeuw is schitterend. Het daardoorheen lopen: sneeuw en modder/mest - oude mensen, koeien en paarden, is een combi van eerder moois dat ik in m’n leven zag: Nepal met Tusheti door elkaar. Een jongen die een paard leidt, een gebogen oude vrouw die haar 3 koeien in een weitje probeert te krijgen, oude huizen met balkons en veranda’s, vervallen of opgeknapt, een cinema (!), en beneden de wilde rivier: nu smal maar je kunt zien dat het hoger heeft gestroomd. 
We struinen omhoog naar de kerk, die opgedragen is aan Lamaria (een vruchtbaarheidsgodin ) én Maria. De Svaneti zijn lang geïsoleerd geweest, hebben een eigen taal en gebruiken, roofden en ontvoerden en dan die verdedigingstorens dus. Nog 2000 in heel Svanetië. Ushguli is werelderfgoed. 
De weg naar de gletsjer is nu zichtbaar: diep beneden langs de rivier. Verderop ‘om de bocht’ ligt de gletsjer maar het is niet haalbaar: idd dik besneeuwd en ook te ver om te dalen, om de berg te lopen (en alles weer terug) om op tijd bij het busje te zijn. Helaas helaas, maar we keren om en vinden een eettentje buiten in de zon, en daar lunchen we. Gebreide huissokken voor Roos gekocht, door de mevrouw gemaakt. 
Op de terugtocht is het stil in de Delica; alle indrukken, al dat moois. In een uur (!) zijn we terug. 
In de gids van 2025(!) stond nog: 3 uur heen, in 2 uur terug. Nu, dankzij de nieuwe weg: 1,5 en 1 u. 
Cognacje op het balkon met uitzicht op de Ushba en daarna even liggen en de foto’s doornemen en uitwisselen. 
Shota is er ook weer. Hij kon onze lunch v gisteren niet in de koelkast vinden, maar zocht dan ook in de verkeerde keuken (nl de privé keuken van de eigenaars). Hahaha. Hij heeft Kubda mee: een Svaneti specialiteit : 2 warme ronde broden met vlees er in: echt heerlijk! En voor mij Taragon (het groene prikwater met dragonsmaak 😋). Dát, plus een cognacje is dan meteen maar ons avondmaal, wat mij betreft. Ik heb zo maar het idee dat we niet veel meer gaan doen. Na dit verslagje: lezen?