Svaneti!

Vroeg op; veel geblaf vannacht: werd er wakker van. Hond (zo'n grote Kaukasische berghond, met gecoupeerde oren) Simba is weg - later blijkt hij de volgende dag weer aangetroffen, boven, bij de koeien. Een avontuurtje? 
Ontbijten met de Jacobs koffie, verse melk door Gela, eitjes van de kippen en Sopho's khatchapuri. Honing van Shota’s bijen. We zitten wat slaperig bijeen. 
Afscheid nemen is niet leuk. Zien we Sophio en Gela nog in Nederland? Ga ik het eigen huis van Ana en Beqa ooit zien? Ze heeft gisteren de plek laten zien. Elke keer als er wat geld is, wordt er iets aan gedaan. Kom ik hier zelf nog eens? met Jacob? Sjoerd ziet het voor zichzelf als een soort afsluiting. We hebben het hier erg fijn gehad en voelden ons opgenomen in de familie. Sopho zegent de auto met kruisjes en blijft  het langst staan zwaaien.
We rijden in volle vaart met Shota naar Kutaisi: daar heeft Levan een auto gehuurd: hij zocht het uit, wij betalen. 
Over de grote weg naar Zugdidi, nabij de grens met Abchazië. Hier zijn veel vluchtelingen gestrand destijds. Nu is Abchazië afgesloten- net als Zuid-Ossetië- en is, gesteund door Rusland, ‘zelfstandig ‘ en onbereikbaar vanuit Georgië.

Vanaf Zugdidi over de verbeterde weg richting Svaneti. Er wordt op veel plekken aan de weg gewerkt. Die is best goed op kleine stukken na. Er liggen heel veel losse stenen en rotsblokken op de weg: naar beneden gestort. Daar moet omheen gestuurd, net als om kuilen en onverharde stukjes. Shota heeft er een inspannende klus aan. En  dan wij nog, die graag fotostops maken. Want oh oh wat is het steil, imposant en prachtig. Steeds hoger, steeds meer sneeuwtoppen om ons heen. Beneden de wilde rivier met water uit de hoogte. Watervallen - ook over de weg is het dan nat.
Lunch bij een waterval waar ook vissersattributen liggen achter een bouwsel. Met de kaas, khatchapuri, eitjes en zelfs cognac die Sopho voor ons ingepakt heeft. 
Paarden, koeien (wanen zich in India), varkens lopen los en de bekende zwerfhonden onderweg die veel te dichtbij komen blaffen - 3 x bijna een aanrijding.. Shota is al die uren lang geconcentreerd aan het sturen.

Na een uur of 5 vanaf Kutaisi rijden we een wat toeristisch Mestia binnen. Aan de voet van Mount Ushba. Met vele torens: de oude verdedigings- en uitkijktorens. Een ruig landschap en een geschiedenis van roven en eerwraak. En oh ja, vrouwenontvoering. Sinds een jaar of 10-15 is Svaneti makkelijker bereikbaar door de verbeterde weg (geasfalteerd).  Ik vraag Shota over de Svaneti: 'net zo ruig en trots als Khevshuri people (nabij Shatili), Tusheti en Kazbegi', zegt hij: allemaal volken uit de hoge, tot voor relatief kort, ‘s winters geïsoleerde Kaukasus. Tusheti is nog steeds in de winter afgesloten: daarvoor moet je een hoge bergpas over, die dan dichtgesneeuwd is. Kazbegi is wel bereikbaar, omdat het aan de Militairy Highway ligt: de weg naar Vladikavkas (Rusland): die wordt de hele winter opengehouden en de vrachtwagens rijden daar in kolonnes van en naar toe.
We lopen het Mestia in en vinden een eethuisje waar we ge3en een schotel delen met Abchazische worst en gegrilde groenten. We leren Shota yathzee spelen, maar maken het niet af want het is inmiddels enorm afgekoeld en we zitten buiten. 20 minuten teruglopen naar het hostel. Opwarmen en dit schrijven. Het uitzicht is naar alle kanten schitterend.